بعضى افراد بعد از هفت و هشت سال كه در خدمت آقاى قاضى بودند ايشان را رها مى كردند و مى رفتند من با تعجب گفتم : چرا ؟ مى فرمود چرا ندارد اين راه شرح صدر و صبر و استقامت مى خواهد . از آيت إله كشميرى نيز نقل شده است : دستورالعملهاى ايشان در معرفت نفس و معرفت رب موثر بود مراقبه و ذكر يونسيه در سجده و تسبيحات اربعه بعد از هر نماز و خواندن سوره قدر در شب جمعه صدر بار و عصر جمعه صدر بار از سفارشات ايشان بود . مى گفتند : مسجد سهله روز جمعه رفتنش بهتر است . « 1 » او براى تربيت شاگردان از روش اربعينى يا چله و نيز دستور خوراكى و حيوانى استفاده مى كرد و شركت در جلسات را موثر مى دانست و مى گفت : سالك بايد با حربه ذكر نفى خواطر كند يعنى براى اينكه در ذهنش خطور نيايد متذكر به ذكر خدا و متوجه به يكى از اسماء الله شود و بدين وسيله با وجود ذكر مجالى براى خاطر نخواهد بود و نفى خواطر خود به خود به تبع ذكر خواهد بود . بين الطلوعين به وادى السلام مى رفت و شاگردان را به اين كار توصيه مى كرد . معتقد بود عارف واقعى آن است كه در هر حركتى تنها محبوب را در نظر بگيرد و هيچ نفعى را در نظر نگيرد . اما رسيدن به اين مرحله بسيار مشكل است . عارف بى بديل مرحوم قاضى روش احراق را در پيش گرفتند و به ديگران نيز سفارش مى كردند . يعنى وقتى انسان درك كند كه از اول مالك نبوده و عنوان مالكيت براى او مجازى بوده و بداند كه خود او و هرچه مايملك اوست ملك مطلق خداست يك روز به او داده مىشود و يك روز مى گيرد در صورت فقدان متاثر نخواهد شد و توجه به اين نكته ناگهان راه را بر او هموار خواهد نمود . اخلاق عرفانى : تواضع هركه خداى خود را شناخت و عدم و نيستى اين وجود به عاريت گرفته را در مقابل آن وجود و هستى مطلق و آن ذات لايتناهى دريافت خاضع ترين و خاشع ترين خواهد شد و قاضى همان ابر مردى است كه شب را به صبح مى رساند در حالى كه مستغرق در ذكر خدا و عالم ربوى اوست هم او كه كسى از خلوتش خبر ندارد و در ايامى چند ناپيداست هم او كه توحيد را مس مىكند و در آن غرق مىشود هم او كه ديگر با افلاكيان است و از زمينيان

--> ( 1 ) - آفتاب خوبان ص 32